14- Naturmort

Louis'in tanidigi bu genc adam, hayatimin bir doneminde mutlaka karşılaştığım biriydi. Tanıdık siması beni gençliğe yeni adım attığım yıllara götürdü. Tiyatroya merak salmıştım o zamanlar. Her güzele fotojenik olduguna dair edilen iltifatlar gibi her sempatik ve kilolu kisiye de oyunculuk yeteneğine dair peşin hükümlü iltifatlar edilir. Benim hevesimin tek kaynağı da hiçbirşeye yeteneğim olmadıgını farkedemeyen ailemin, oyunculuk yeteneğimi yere göğe sigdiramamasindan kaynaklanıyordu. Evet, su an anılarını ve bedenini taşıdığım Tracy'nin aksine, gençliğimde kiloluydum. Sonra boya gitti sanırım.
O yıllarda bolca vaktim vardı. Sık sık tiyatroya giderdim. Yılda birkaç kez de müzikale. Müzikallerin izleyicisi daha az oldugundan mı daha seyrek sahnelenirler. Yoksa oynarken sarki söylemek ender rastlanan bir yetenek oldugundan mı? Bunun cevabını bilmiyorum ama nihayet bu adamın kim olduğunu hatırlıyorum. Diego bu!
Nasıl olmuş da gelmiş buralara kadar, hani nerede o pesinden kosan kitleler? Diegonun her oyununu izlemeye giderdim. Kaçık bir oyuncuydu. Hayranları çoktu. Yine de burnu havada tiplerden degildi. Ona ulaşmak otobüs gişesinde jeton satan Bob'a ulaşmak kadar kolaydı.
Bu yüzden digerlerinden farklıydı. Farkı sadece benim değil ünlü bir ressamın da dikkatini çekmiş hatta eski dostum olan Pekko onun portrelerinden birini satın bile almıştı.
Rengarenk bir tabloydu. portreden çok karnavalı andırıyordu. Pekko resimlerden anlardi. O bu tabloda "Diego'nun oyunculuğunda barındırdığı renkliliğin sanatçı tarafından tuvale yansitildigini" söylerdi. Sahiden öyleydi. Onunla aynı sahneyi paylaşmak bugün bile hayalim.
Diego'yu en son ne zaman izlediğimi hatırlamıyorum ama o günden beri görüntüsünde hiç bir degisiklik olmamış. Louis onu her nereden tanıyorsa, saygısını çokça haketmiş olmalı. Yanımda durdukları 5 dakika içerisinde bunu farketmek mümkündü. Sonra Louis müsaade isteyerek odasına çıktı. Pesinden Diego da gitti. Onları tekrar gördüğümde ellerinde tekerlekli valizlere otelden ayrılıyorlardı.