"sadece üzgün olduğumuzda yazmak isteriz" ya, bence orada hata yapıyoruz. Hüzün sandığımız şeyin ilham olduğundan emin değilim.
Hüznümüzü ilham sandığımız için, hikayeleri mutlu sonlarla bitirmeyi mutluluğa giden yol olarak görürüz kimi zaman. O yüzden gerçekçi değildir mutlu sona kavuşan hikayeler. Çünkü üzgündür aslında yazar.
Peri taşımacılığın nakliyesinden sorumlu olduğu söylenen bir ilham varsa sahiden, umarım bir gün uğrar. Ne zaman yaşadıklarımdan, gördüklerimden ve duygularımdan etkilenmeden yazarsam, o zaman inanacağım varlığına. İlahi bir boyut olmalı. Meleklerin elime tutuşturduğu tavus kuşu tüyünden bir kalem ... hayır, hayır şaka ediyorum. Ben sadece oyalanıyorum :)
Yazmak hakkında söyleyebileceğim tek şey, hikayenin sonuna karar verince yazmanın tam bir işkenceye dönüştüğü.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder